Corneille, geboren als Guillaume Cornelis van Beverloo (Luik, 1922 – Auvers-sur-Oise, 2010), behoort tot de grondleggers van de naoorlogse avant-garde. Uit Nederlandse ouders geboren, volgde hij teken- en etslessen aan de Amsterdamse academie en was voor het overige autodidact; zijn vroegste inspiraties waren Picasso, Miró en Doucet.
In 1948 richtte hij samen met Karel Appel en Constant CoBrA op, het acroniem van Kopenhagen, Brussel en Amsterdam. De beweging keerde zich af van academische regels en zocht naar spontaniteit, vrijheid en de directe verbeelding van kindertekening en volkskunst.
Corneilles beeldwereld is meteen herkenbaar: vogels, vrouwen, de zon en een weelderige natuur, gevangen in ronde vormen en felle, ongemengde kleur. Waar Appel rauw en fysiek schildert, klinkt Corneille lyrisch, als een dichter met verf die de aarde en haar vruchtbaarheid bezingt.
Na zijn verhuizing naar Parijs in 1950 reisde hij uitgebreid door Noord-Afrika en Amerika. Die reizen brachten licht, warmte en ornament in zijn werk; zijn figuren werden mythischer en zijn palet zonniger. Kleur werd bij Corneille de hoofdpersoon.
Corneille was daarnaast een uitzonderlijk productief graficus. Juist zijn litho's en zeefdrukken maakten zijn kleurrijke universum breed toegankelijk: herkenbaar, warm en direct invoelbaar. Dat verklaart waarom zijn werk bij verzamelaars zo geliefd blijft, en waarom het bij Delft Gallery een vaste plaats heeft.