Blauw is misschien wel de meest geliefde kleur in de kunstgeschiedenis, en Nederland heeft er een bijzondere band mee. Wie aan Delft denkt, denkt aan Delfts blauw: het aardewerk met de karakteristieke blauwe beschildering dat vanaf de zeventiende eeuw wereldberoemd werd.
Dat blauw komt van kobalt. Het oxide werd op het witte tinglazuur aangebracht en kleurde na het bakken diep en helder. De Delftse pottenbakkers probeerden er aanvankelijk het dure Chinese porselein mee na te bootsen, maar ontwikkelden gaandeweg een eigen taal van molens, bloemen en landschappen. Zo werd het een symbool van Hollands vakmanschap.
Buiten het aardewerk is blauw aan een nog veel langere reis begonnen. Als pigment duikt het overal in de kunst op, van het kostbare ultramarijn dat middeleeuwse schilders voor de mantel van Maria bewaarden tot de moderne kunstenaars die er hele doeken mee vulden. Blauw kan rust geven, maar net zo goed diepte en spanning.
Ook in de naoorlogse kunst bleef de kleur onmisbaar. Bij de CoBrA-schilders staat het felle, ongemengde blauw naast rood en geel, en juist door dat contrast gaat het leven. Denk aan de luchten van Corneille of de vlakken van Appel, waar een enkele streek kobalt een heel doek in beweging kan zetten.
Onze naam draagt dat blauw met opzet in zich. Delft Gallery verwijst naar een familienaam en tegelijk naar het diepe blauw dat al eeuwen voor prachtige, exclusieve Nederlandse kwaliteit staat. Het is de kleur die u terugziet in ons logo en door de hele galerie.
Let er maar eens op wanneer u door de collectie loopt. Het blauw is er bijna altijd. Soms speelt het de hoofdrol, soms is het de stille toon die de rest laat spreken.