Weinig kunstenaars dragen zoveel werelden in zich als Walasse Ting. Hij werd in 1929 geboren in Wuxi en groeide op in Shanghai, waar de Chinese schilderkunst hem met de paplepel werd ingegoten. In 1946 verliet hij China. Via Hongkong belandde hij in 1952 in Parijs, en daar veranderde alles.
In Parijs raakte hij bevriend met Pierre Alechinsky en Karel Appel, kunstenaars die niets moesten hebben van regels. Ting voelde zich er meteen thuis. In 1960 stak hij de oceaan over naar New York, maar Europa bleef dichtbij. In Amsterdam deelde hij een atelier met Appel en Corneille, oude vrienden die zijn vrije manier van werken herkenden.
Pas in de jaren zeventig kwam alles samen in de stijl waar hij nu om bekendstaat. Ting zette de kalligrafische penseelstreek van zijn jeugd in als contour en vulde die vormen met acrylverf in kleuren die haast van het doek af spatten. Vrouwen, bloemen, vogels en katten keren steeds terug, altijd met een aanstekelijke levenslust.
Het bijzondere is dat Ting nooit een academie doorliep. Hij was autodidact, en misschien juist daarom zo vrij. Toch hangt zijn werk inmiddels in het Stedelijk Museum in Amsterdam, het Art Institute of Chicago, het Centre Pompidou en het Guggenheim. Weinig zelfgeschoolde schilders komen in dat gezelschap terecht.
Wie voor een werk van Ting staat, voelt die dubbele afkomst meteen. De rust en het ritme van de Chinese penseelvoering, en daaroverheen de uitbundige kleur van het Westen. Juist die combinatie maakt zijn schilderijen zo direct en zo makkelijk om van te houden.
Bij Delft Gallery is Walasse Ting vertegenwoordigd met werk waarin die kleur en vitaliteit volop aanwezig zijn. Het zijn stukken die een kamer meteen laten ademen.